الامام السحاب الماطر والغیث الماطل والشمس المضیئه والسماء الظلیله والارض البسیطه والعین الغریزه والغدیر والروضه. (کافی، ج۱، ص۱۹۸)
امام، ابر بارنده، باران پیاپی، آسمان سایه افکن، زمین گسترده، چشمه جوشان، برکه و گلزار است.
* او بر جایی قدم نمی گذارد جز آن که بهاری شدن را به آن عرضه می کند:
اسماعیل وار، چشمه ها را جوشان می سازد، چشمه هایی که گرسنگان را سیر و عطش تشنگان را فرو می نشاند:
زو بخندد هم نهار و هم بهار
در هم آمیزد شکوفه و سبزه زار
(مثنوی معنوی، دفتر دوم، ۲۴۶)
* زمین برای اهل خود، چون عروسی زینت می بندد و زیبا می شود:
تعطی السماء قطرها و الشجر ثمرها و الارض نباتها و تزین لاهلها. (بشاره السلام،ص۷۱)
آسمان باران هایش را فرو ریزد،درختان میوه های خود را آشکار می سازد. زمین گیاهان خود را بیرون می فرستد و برای ساکنان خود آرایش می کند.
*تازگی، نو و جدیدی شدن از دیگر ویژگی های بهار است که جان را صفا می بخشد.
بهار جان ها، مهدی زهرا نیز، با تازگی توأم است، جاهلیت را زدوده و اسلام را از نو بنا می نهد.
اللهم عجل لولیک الفرج